Wat begon met een lief berichtje lijkt uitgegroeid tot een commercieel hartjesfestijn. Weken voor 14 februari wemelt het al van de goody’s met hartjes en romantische weekendjes weg. Best leuk allemaal, maar hoe zit het met de Valentijnskaart?

Ik geef toe, het schrijven ervan is geen makkie. Je wil romantisch zijn, maar niet het risico lopen dat je wordt uitgelachen. Weet je wat:
ik help je met het schrijven van de allerliefste tekst op je Valentijnskaart.

Ik denk mee over romantische rijmwoorden (als je een gedichtje schrijft), maak van losse lieve woordjes mooie zinnen en, last but not least, ik kijk de tekst na op spelling. ‘Hartendief’ en ‘liefste’ staan toch romantischer dan ‘hatendief’ of ‘leivste’ – tenzij je liefje een wel heel apart gevoel voor humor heeft.

Het is misschien een stap, om een liefdesverklaring te mailen naar een vreemde, maar ik ga er vertrouwelijk mee om. Het lijkt me fantastisch om mijn tekstschrijftalent te gebruiken om lieve teksten te schrijven op Valentijnskaarten.

Vul je Valentijnsboodschap in op onderstaand formulier. De verbeterde versie krijg je uiterlijk maandag 13 februari van me terug.

Fijne Valentijnsdag!
-x- Marie-Paule

PS. Je kunt je Valentijnsteksten het hele weekend insturen.

Met wat plakband over de grootste barsten , ik heb geen iPhone-pleisters bij de hand, breng ik het toestel naar Larsa Telecom, een reparatiebedrijfje dat ik heb gevonden via Google. De wachtkamer van Larsa lijkt sprekend op die van mijn tandarts, in de vitrine staan alleen geen tandenborstels maar telefoons en waterpijpen(?!).

Een formulier met de klacht van mijn smartphone en de smartphone zelf verdwijnen richting behandelkamer, ik wacht. Voor het eerst sinds tijden lees ik een papieren tijdschrift maar nog voor ik het uitheb, krijg ik mijn telefoon terug met een glanzend nieuwe glasplaat. Ik laat de waterpijpen en tijdschriften voor wat ze zijn en richt mijn aandacht op mijn dappere iPhone met apps, Facebook, Twitter en WordPress voor een BLOG.

Noorderslag is een jaarlijks festival met allerlei Nederlandse artiesten in Groningen. En deze twitterreportage heb ik geschreven in opdracht van NLtracks. Het livebloggen is me goed bevallen, evenals het maken van eigen beeldmateriaal. Twee dingen die ik in 2012 graag vaker wil doen.

Op je profielpagina van Facebook staat een nieuwe tijdlijn. Klik op vorige maand of (een) vorig jaar en je ziet de je updates vanaf je geboorte op Facebook tot de dag van vandaag. Verder lijkt Facebook dankzij de wijziging weer een beetje meer op Hyves.
Hyves? Ja Hyves, je weet wel, dat sociale netwerk met een profielpagina waarop iedereen een eigen achtergrondafbeelding heeft en de diverse onderdelen (zoals krabbels en tikken) in aparte blokken staan. Best handig, behalve dat bijna alleen Nederlanders een profiel hebben en iedereen met een wat bredere kennissenkring inmiddels is verhuisd naar Facebook.

In tegenstelling tot je gepersonaliseerde profielpagina op Hyves, moest je het op Facebook doen met een degelijke blauwwitte lay-out waar updates, ongeacht van wie of waarover, onder elkaar verschenen.

Die tijd is (deels) voorbij. Sinds de nieuwe tijdlijn kun je bovenaan je profielpagina een coverfoto toevoegen en de verschillende categorieën (zoals vrienden en updates) hebben elk een eigen blokje. Toegegeven, de verandering maakt verschil en is overzichtelijker, maar echt indrukwekkend is het niet. Bot gezegd zit Facebook nu bijna op het niveau dat Hyves haalde in 2007, wat betreft lay-out.
De tijdlijn vind ik wel wat toevoegen. Bij het zien van m’n 1e update, herinner me weer dat ik dacht dat Facebook zo internationaal was dat je updates in het Engels moest intypen.

(Pas een jaar later update ik voor het eerst in het Nederlands)

Fanatieke Facebookers kunnen door de tijdlijn bladeren als door een dagboek. Wie weet nemen de mogelijkheden om te bepalen aan wie je je updates toont zodanig toe dat mensen binnenkort echt een dagboek gaan bijhouden op Facebook… Ik hou het in de gaten!

Social media zijn nieuw, en nieuwe dingen kunnen best eng zijn. Ik begrijp dat het dan heel verleidelijk is om net te doen of degenen die geen drempelvrees voelen gek zijn, bijvoorbeeld door enthousiaste social mediagebruikers halve neuroten te noemen of te beweren dat “virtuele ontmoetingen” de afstand tussen mensen vergroot. Weet alleen dat dit soort uitspraken niet gelden voor gebruikers die social media als aanvulling zien op hun bestaande sociale leven.

Een paar persoonlijke voorbeelden:

• Ik spreek mensen die ik anders niet zou spreken, zoals oud-collega’s, en hou daarnaast nog genoeg tijd over voor persoonlijke ontmoetingen;
• Ik lees teksten/luister muziek/bekijk filmpjes, die ik anders nooit had gelezen/gehoord/gezien, maar koop ook nog steeds boeken/cd’s/dvd’s;
• Ik doe contacten op die ik anders nooit had opgedaan, hoewel ik ook ‘in het echte leven’ nog steeds nieuwe mensen ontmoet.

Krantenjunkies en zapverslaafden
Ongetwijfeld zijn er social mediagebruikers die geen dag zonder ‘likes’, ‘RT’s’ en ‘statusupdates’ kunnen, maar in hoeverre verschillen die van krantenjunkies en zapverslaafden? Ik zou het daarom fijn vinden als social mediasceptici zich wat minder ‘neurotisch’ zouden focussen op buitengewoon fanatieke Facebookers, Twitteraars, etc., en zich wat meer openstellen voor de positieve eigenschappen van digitale sociale netwerken dan wel “virtuele werelden”.

Nog niet overtuigd? Ik kom met plezier bij je langs voor een workshop social media.
Noot voor alle Revu lezers: wees gerust, ik noem mezelf geen ‘social media-expert’. En zeker geen ‘goeroe’ of iemand met ‘know-how’.  Ik vind het gewoon leuk om mijn enthousiasme over social media te delen.

In de aankondiging lees ik iets over ‘switchen tussen voor- en achterkant’. Wat daar de lol van is weet ik niet, maar mijn nieuwsgierigheid is geprikkeld. De voorpagina bestaat uit voor de hand liggende tabbladen als ‘algemeen’ en ‘uitgelicht’. Maar als je op ‘populair’ klikt (en dat moet je maar net weten), flipt het scherm om. Even voel ik mij Ali Baba zich met het magische wachtwoord ‘sesam open u’ toegang verschaft tot de grot.

Het leuke aan de achterkant vind ik het tablad ‘iTip’. Druk hierop en je kunt foto’s en video’s versturen naar De Pers, wat me doet denken aan de Skoeps, een platform voor burgerjournalistiek dat zijn tijd waarschijnlijk te ver vooruit was – Skoeps stopte in 2008. Met ‘iTip’, dat vast niet uniek is in zijn soort, wordt burgerjournalistiek nieuw leven ingeblazen. Ik ben benieuwd hoeveel tips De Pers dagelijks binnenkrijgt, en hoeveel daarvan bruikbaar zijn. Zelf ben ik nog niet op breaking news gestuit, maar zodra dat gebeurt hoort De Pers het als eerste.

Andere eigenschappen die maken dat deze app een aanvulling vormt op Kranten, zijn de mogelijkheden om voorkeuren aan te geven (aantal artikelen, categorieën), berichten te zoeken en offline te lezen. Bij deze tip ik daarom De Pers Nieuws-app.

Je hebt een persoonlijke uitnodiging ontvangen van een bedrijf! Het bedrijf heeft je profiel bekeken en ziet in jou een goede kandidaat voor de onderstaande vacature.

Een persoonlijke uitnodiging? Voor mij? Ik ben benieuwd…                                                     Zou het een tekstbureau zijn? Een redactie? Of iets anders leuks in de media?

Vol verwachting scroll ik naar beneden en daar staat:

Uitnodiging! Bijbaan: post bezorgen in je eigen buurt in Utrecht, Nieuwegein, Zeist, Houten, Montfoort e.o.

Post bezorgen? Tsja, het heeft iets te maken met media maar dan moet je wel heel ver doordenken. Te ver, als je het mij vraagt. En eigen buurt? De plaatsen die ze noemen, liggen nogal ver bij mijn woonplaats Amsterdam vandaan.

Wil jij deze grote kans verzilveren? “Bekijk dan snel deze vacature” en solliciteer direct!

Nou nee, bedankt.

Hanna Bervoets krijgt de vraag als eerste en antwoordt aarzelend “verliefd”. Ook Anna Drijver kiest voor verliefd, “want dat is toch het belangrijkste”. Hierna merk je dat de schrijvers de vraag koste wat het kost origineel willen beantwoorden, in plaats van verliefd, verloofd of Pulitzerprijswinnaar kiezen de volgende vrouwen vooral voor het baren van heel veel kinderen en bevallen van nog meer boeken. Joost de Vries heeft het ambitieuze plan om in zijn eentje ‘De Grote Drie’ te gaan vertegenwoordigen en in het bezit te komen van de P.C. Hooftstraat of –prijs, als het maar wat oplevert.

Ik stel me voor hoe ze elkaar over tien jaar ontmoeten in Stanislavski. Hanna hand in hand met haar geliefde, allebei dragen ze een T-shirt met de tekst ‘ik ben verliefd, en jij hopelijk ook’. Anna tegen haar lover aangeklikt als een stukje duplo. De andere vrouwelijke schrijvers komen één voor één binnen met buggy’s vol baby’s en trolley’s met speciaal voor de gelegenheid gesigneerde boeken. Joost met steeds wisselende persoonlijkheden, hij moet in zijn eentje immers drie mannen tegelijk zijn. En en passant het wel en wee in de P.C. managen.

Maurice Seleky is er ook, hij zit al aan de koffie met Melle Daamen, nog altijd directeur van de Stadsschouwburg. Maurice meldt Melle dat de schouwburg te klein gaat zijn voor de 13^e editie van de Jonge Schrijversavond, hij heeft daarom gekozen voor de RAI. Uiteraard houdt hij stoelen vrij voor Melle en de negen schrijvers. En ik, ik schuif ongetwijfeld ook weer aan, benieuwd naar de dromen van een nieuwe lichting jonge schrijvers.

ps een leuke foto = welkom.

We spreken af dat ik oud-student Thijs Schreuder zal interviewen over zijn debuutfilm When the war Ends. Diezelfde avond wordt bekend dat deze documentaire de Filmprijs van de Stad Utrecht heeft gewonnen, wat me meteen een mooie insteek geeft. Daarnaast zal ik een sfeerreportage schrijven over de Netwerkborrel van de Nederlandse Beroepsvereniging voor Film- en televisiemakers (NBF) waar laatstejaars filmstudenten, ook wel Lichting 2012 genoemd, hun afstudeerprojecten mogen pitchen. Ik ben benieuwd of er filmprijswinnaars in spé tussenzitten…

Maandag merk ik aan alles dat ik een prijswinnend maker voor me heb. Thijs’ stralende lach en ongelimiteerde enthousiasme overtuigen me meteen dat hij alles op alles heeft gezet om een goede documentaire te maken, en dat hij daarin is geslaagd. Later op de dag ontmoet ik de jongere makers. Lichting 2012 bevolkt de balzaal van de Winkel van Sinkel met oproepjes lid te worden van De Club van Lelijke Kinderen en lief te zijn voor konijntjes. Waarom ze dat willen lees je later deze week, evenals het interview met Thijs, op de website van de Filmacademie.

Eerst even een filmpje: